برخی موسیقیدانان راک عنایت ویژه ای به موسیقی باروک داشته و دارند. از این میان می توان به دو تن از اعجوبه های گیتار الکتریک، Ritchie Blackmore و Yngwie J.Malmsteen اشاره کرد. این دو به کرات تاثیر خود از موسیقی باروک را نشان داده اند و گاهی هم به اجرای کارهای باخ، ویوالدی و آلبینونی با سبک و سیاق راک پرداخته اند.

     جو ساتریانی ( (Joe Satrianiبی شک یکی از چیره دست ترین گیتاریست های الکترونیک حال حاضر دنیاست. او هم یکی از کارهای ویوالدی را اجرا کرده، البته به سبک خودش. شنیدن این آهنگ خالی از لطف نیست.

آهنگ را ازاینجا دانلود کنید.

تا بعد

1-     شکل خارجی: این همان شکل است که در جوامع مدرن شکل گرفته و به نقد مدرنیسم می پردازد. مفاهیمی که در انسان مدرن به عنوان اصولی بدیهی و قطعی به شمار می رود، توسط پست مدرنیسم دچار لرزه می شود. در واقع می توان گفت پست مدرنیسم تکانهایی است که به بن و ریشه و به تبع آن، به بدنۀ زندگی مدرن وارد می شود. فلاسفۀ پست مدرن همواره از فرهنگهای کهن و باستانی  مطالبی را نقل و از آن تقدیر می کنند. در این شکل، پست مدرنیسم در ادامۀ مدرنیسم است.

2-     شکل ایرانی: این شکل در جامعه ای که هنوز مدرن نشده و در حال گذر از سنت می باشد، اختراع شده است. در این شکل، افراد پست مدرنیسم را همانند ابزاری در دست می گیرند و به مدرنیسم می تازند و به همان سنتهای قهقرایی خودشان می چسبند. در این جامعه، پست مدرنیسم همچون وسیله ای در دست سنت گراها می باشد. در اینجا، پست مدرنیسم بر خلاف مدرنیسم است و نه در ادامۀ آن.

نتایج:

1-     اگر مدرنیسم نبود، پست مدرنیسم هم نمی بود.

2-     هر روز که می گذرد به راستی ِ گفتۀ معروف ماکیاولی بیشتر صحه می گذارم.

تا بعد

     چندی پیش در جایی خواندم که کتاب "هستی و زمان" اثر "مارتین هایدگر" بالاخره بعد از 80 سال توسط "سیاوش جمادی"(یکی از هایدگر شناسان داخلی) به فارسی برگردانده شده و قرار است از طریق انتشارات "ققنوس" منتشر شود. بعد از مراجعه به سایت انتشارات ققنوس، دیدم که گویا کتاب ترجمه شده و برای دریافت مجوز از وزارت ارشاد، یک نسخه از ترجمه کتاب را به آنجا فرستاده اند. امیدوارم اتفاقی که برای "اولیس" اثر "جیمز جویس" افتاد، برای این کتاب تکرار نشود. و ما که به زبانهای فرنگی آشنایی نداریم از خواندن کتاب این پدیدارشناس و فیلسوف هستی گرا محروم نشویم.

     اما نکته ای که اینجا هست اینه که حداقل ه جلد کتاب در زمینۀ "هستی و زمان" به زبان فارسی منتشر شده که به طور جدی و مفصل به بررسی و تحلیل این اثر هایدگر می پردازند. بماند که هر از چند گاهی هم مقاله ای، چیزی در این نشریه و آن نشریه در باب این کتاب به چشم آدم می خورد و گاهی هم همایشهایی برایش برگزار می کنند. خیلی جالب است؛ کتابی که هنوز به فارسی منتشر نشده این همه در موردش حرف زده می شود و برایش کتاب می نویسند. اگر انقلاب ایران در سال 57 را آغاز "پست مدرنیسم" در دنیای "مدرن" در نظر بگیریم، این شکل نشر کتاب را هم می شود "نشر پست مدرنیستی" در "دنیای مدرن نشر" به حساب آورد.

تا بعد.